สมเด็จบางขุนพรหมพิมพ์ใหญ่ (สภาพล้าผิว)

1. การพิจารณาพิมพ์ทรง (Form Analysis)
​แม้จะผ่านการล้างผิวมา แต่โครงสร้างหลักยังคงปรากฏอัตลักษณ์ของ พิมพ์ใหญ่ ครับ:
​เส้นซุ้มครอบแก้ว: มีความหนาใหญ่และม้วนตัวเข้าหาด้านในตามธรรมชาติ เส้นซุ้มด้านซ้ายขององค์พระจะดูโย้สะบัดเล็กน้อย ซึ่งเป็นจุดพิจารณาสำคัญของพิมพ์บางขุนพรหม
​พระพักตร์และเกศ: พระพักตร์มีลักษณะผลมะตูม เกศเรียวยาวพุ่งเข้าหาซุ้ม วงแขนทิ้งโค้งได้รูปสัดส่วน พิมพ์ทรงโดยรวมมีความตื้นขึ้นจากการล้าง แต่ยังเห็น "รากฐาน" ของแม่พิมพ์ที่ถูกต้อง
​ฐานสามชั้น: ฐานชั้นบนสุด (ฐานหมอน) และฐานชั้นกลาง (ฐานสิงห์) มีระยะห่างที่พอเหมาะ สังเกตการตัดขอบพระที่มีความเรียบร้อยแต่ไม่คมกริบจนเกินไป
​2. การพิจารณาเนื้อหาและความเก่า (Material & Aging)
​จุดนี้สำคัญมากสำหรับพระสภาพล้างครับ:
​วรรณะของเนื้อ: เนื้อพระแสดงวรรณะขาวอมเหลืองเข้ม (สีน้ำผึ้งอ่อน) ซึ่งเกิดจากน้ำมันตังอิ๊วที่ซึมออกมาจากเนื้อในเมื่อผ่านกาลเวลาและการสัมผัสอากาศหลังการล้าง
​ร่องรอยการล้าง: ผิวพระดูสะอาดตาแต่ไม่กระด้าง มีการเผยให้เห็น "มวลสาร" ชัดเจนขึ้น เช่น จุดดำ จุดแดง และเศษก้อนสีขาวขุ่น (ผงพุทธคุณ) ที่กระจายอยู่ทั่วองค์
​คราบกรุที่หลงเหลือ: สังเกตตามซอกลึก เช่น บริเวณซอกแขนและร่องฐาน ยังมีคราบน้ำตาลไหม้และคราบกรุบางๆ ฝังแน่นอยู่ คราบเหล่านี้เป็น "คราบตาย" ที่ล้างออกยาก ซึ่งช่วยยืนยันความเก่าได้ดี
​ด้านหลัง: ปรากฏรอยปูไต่และรอยยุบตัวของเนื้อปูนที่ดูเป็นธรรมชาติ ไม่ใช่รอยที่ตั้งใจทำขึ้น ผิวมีความแห้งผากแต่หนึกนุ่ม (Dry but Mellow)
​บทสรุปเบื้องต้น
​พระองค์นี้ถือเป็น พระที่พิจารณาง่ายองค์หนึ่งในกลุ่มพระสภาพล้าง ครับ เนื่องจากเนื้อหา "ถึงยุค" มีมวลสารครบถ้วน และการหดตัวของปูนเปลือกหอยสอดคล้องกับอายุของพระกรุบางขุนพรหม การล้างผิวทำให้เห็นความสวยงามของเนื้อในที่จัดจ้านขึ้น